thuis komen

9 Posted by - March 22, 2018 - het nu

 

Schouderbladeren vallen hier van de bomen.
Alles zucht en de tijd dwarrelt terug
langs mijn ruggengraat
naar boven.

Nu alles weer gewoon goed en vooruit gaat,
tikt de klok op de maat van mijn hart
en ik bèn weer en ik ben niet meer
van slag.

Ook niet meer van hem en die mooie glimlach
op zijn gelaat. Ik neem ze mee, voorgoed,
zijn mooiste gelaat en gedoe,
ik laat hen los en stoeien
in de stilte van dit bos.

De aarde is weer rond.
Ik lig goed, naakt in haar schoot 
en ik voel dat ik ben
wat hij open en bloot
beschreef met zijn pen
in mijn schoot
als de bron waar alle liefde begon.