zo dichtbij (dan maar)

2 Posted by - November 14, 2016 - het nu
Jij meldt je aan.
Daar ben je dan.
Daar is het dan:
het teken van jouw nabijheid:
de groene stip.

Je foto. Daarachter.
Je naam. Daarachter.
De groene stip.
Jouw groene stip.

Je bent er.
Nu. Aanwezig.
Je hebt een aanspreekpunt.
Jouw naam. Punt erachter.
Infra helend groen licht.

Je foto kijkt me uitdagend aan.
Je foto, je face in mijn book, je beeld,
de groene ogen van je beeld
(ooh, je mooie groene ogen),
gesloten in dit kanaal zo banaal.

ik staar dan maar in jouw groene stip.

Ik voel je turen in de mijne.
Turelure.
Ja, ik ben hier.
Ja, ik voel je.
Ja, ik voel dat je mij voelt
en hoe bereikbaar ik ben.
Ik stel me voor jou kwetsbaar op
(groene stippen vallen echt op
als je bruine ogen hebt).
Ik hoor je hetzelfde ritme ademen
en ik weet dat je ook zoekt
naar mij en naar woorden
om een wereld te beschrijven
groter dan onze blik erop.

Ik open jouw venster.
Kijk, mijn liefste met groene ogen.
Kijk, mijn man met stip.
Kijk, mijn brandpunt van verlangen.
Ik tik, ik tik, ik...
dicht het maar weer.

Ik check:
preferences > appearance > color schemes > greens.

Ik wil jouw stip in het mooiste groen. Groen van lover.
Smaragdgroen. Zijn-mooie-ogen-groen. Zijn-mooiste-ogen-groen.
Staat er niet tussen.

Was het maar een tunneltje,
dat groene ding,
waar àlle zinnen door konden stromen.
Of zoog het mij maar
leeg van woorden naar de stilte aan jouw kant.
Als het zwarte gat van jouw pupil waarin
een mens nog verdwijnen kan,
waarin een hart nog smelten kan.

Oh, Ik wil je hier,
in het echt,
bij mij,
onbeschermd.

Ik mis je.
Nee, nee, word nu niet rood!