door de bomen het bos

 

Schouderbladeren vallen hier van de bomen.
Alles zucht en de tijd dwarrelt terug
langs mijn ruggengraat naar boven.

Nu alles weer gewoon goed en vooruit gaat,
tikt de klok op de maat van mijn hart
en ik bèn weer en ik ben niet meer van slag.

Ook niet meer van hem en die mooie glimlach
op zijn gelaat. Ik neem ze mee, voorgoed,
zijn mooiste gelaat en gedoe, ik laat hen los
in de stilte van het bos.

De aarde is terug rond en ik lig goed,
naakt in haar schoot, waar ik weer voel
dat ik ben wat hij open en bloot al beschreef
met zijn pen in mijn schoot als:

de bron waar alle liefde oorspronkelijk begon.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

don-eer

 

Heb ik je geraakt?
Je dag beter gemaakt?
Zin om iets terug te geven?
Een koffie of je leven!

fotografie

Dit gedicht werd gepubliceerd in de dichtbundel 'Door de bomen het bos', hier te bestellen: