papaver

Op mijn zesde verongelukte mijn papa.
Dat was een klap "die ook zijn kleine meisje niet overleefde".

Ik fietste en schommelde onder liefhebbende ogen verder,
maar huilde ook stilletjes onder mijn kussen,
kroonde mijn teddybeer tot plaatsvervangende prins
en at al even stiekem de chocopot leeg.

Voortaan zou ik de wereld mooier maken dan dat hij is
en liefhebben alsof m'n leven ervan afhangt.
De klaproos werd mijn bloem, kwetsbaar mooi,
desondanks èn dankzij de barre grond waarin zij bloeit.

"Papaver" is een ontroerend sterk portret, geschreven door en voor dat kleine meisje zonder papa. Kinderversjes, gedichten over een onvervulbaar verlangen en over de volwassen vrouw die het leven opnieuw ziet ontluiken in haar eigen kinderen, als 'ouder die hij nooit is geweest, ouder dan hij ooit is geweest'.

gepubliceerd in 2019, in kleine oplage, als 'omslag' en collector's item

vormgeving: Serge Di Marcantonio van Zw.Art Ontwerp
fotografie: Tekahem, Nicholas Rotty, Pascal Baetens en Rudolf Demeulenaere

inhoud: gedichten, songs, fotografie en een requiem voor Bobo de knuffelbeer

'Papaver' is ook een poëtische performance, waarin ik speel, dans en zing rond het thema van de afwezige vader en wat dat met een dochter doet.

Een rake voorstelling rond Vaderdag, Allerheiligen. In je huiskamer of, op z'n allermooist, in een klaprozenveld. Bij de voorstelling hoort een nabespreking/vragenrondje achteraf.

ik stak dan maar mijn hele hart
in Bobo, knuffelbeer
ik fluisterde, hij luisterde
want dat deed híj niet meer

ze blijft dat mooie meisje van zes jaar
je zag haar op de schommel, ze was naakt
met op haar hoofdje wat hij had gemaakt,
een kersenbloesemkransje in het haar

ze blijft dat slimste meisje van de klas
dat jouw verdriet als nietig had verklaard
een dode kat was haar geen tranen waard
onder de kerselaar huilde zij pas

ze blijft dat rare kind dat niet wou spelen
veel liever kroop ze stiekem in de kast
haar liefde voor de eenzaamheid werd groot

ze zocht er wat de lente toen kwam stelen
en at haar tranen, niemand zo tot last
de bloesems waren rot, haar papa dood.