'die zachte handen van jou,
zuchtte hij in 't zand
en hij gleed door mijn vingers'
Over alcoholverslaving en het onbegonnen samenzijn met iemand die drinkt, schreef ik tot ik niet meer kon. Ik verwerkte mijn ervaringen door de jaren heen tot een dichtbundel, enkele songs, een voorstelling, foto's, tekeningen e.a. artefacts.
"Op de klippen" gaat over de pogingen om iets moois met de ander te beginnen en de pogingen van die ander om met iets lelijks te stoppen.
Keihard liefdevol. Onmogelijk zachter.
de dichtbundel
Ik ben niet alleen. Mijn moeder probeerde het ook: de liefde vol houden met iemand die het glas altijd leeg wil zien.
“Op de klippen” is het ontnuchterende portret van een vrouw die in zee gaat met een drinker, drijft op haar verlangen naar een non-alcoholi-kus, maar strandt in het schuim op zijn lippen.
gepubliceerd in 2020, in kleine oplage, als 'omslag' en collector's item
vormgeving: Serge Di Marcantonio van Zw.Art Ontwerp
fotografie: Rudolf Demeulenaere
inhoud:
gedichten, songs, poetry slams en foto's genomen aan de Normandische kust
de voorstelling
'Op de k/lippen' is ook een poëtische performance, waarin ik speel, dans en zing rond het thema van alcoholmisbruik en dit vanuit het standpunt van de partner.
Een voorstelling met titels als 'man overboord', 'alcoholler', 'zeemeerman', 'message in a bottle', 'ik was het zat' e.a.
Omwille van de gevoelige inhoud, is er ook een nabespreking/vragenrondje achteraf.
'mijn God, wat was het donker
in het alcoholst van je nacht'
zeeziek
Als ik huil op mijn linkerzij,
stroomt de zee onder water.
Als ik huil op mijn rechterzij,
wordt het stof wolk.
Als ik huil op mijn rug,
komt de modder in mijn kop.
Dan draai ik me snel op mijn buik
en huil ik alles uit mijn pen.
Sssht... Stil...
Haal de adem uit de tranen.
Veeg ze onder het kussen
of tussen de bladen van
Prins dagboek.
Niemand mag het horen,
niemand mag het weten
dat ik niet meer kon geven
dan de liefde die ik ben.
Nu kus ik de woorden
uit zijn mond tot leven.
cyclus
en dus… spoel ik weer aan in mezelf en ik weet het nu wel: ik ben de golven en de zee, ik ben de wolken en de lucht, ik ben de maan die zucht als zij de zon ziet dansen, ik ben de wanhoop en de kansen, ik ben het hart in elke buik, ik ben een vrouw, ik hou van houden van en ik hou nog van jou en hoe de korrel wij zich sleept door een woestijn van niets, door bomen zonder bos, ik zie haar in mijn ooghoek stromen naar de zee, zij is er nog, zij is er altijd weer, zo licht als liefde blijft zij bovendrijven en mij vragen om te schrijven over u, de muze, hoe gij komt en gaat, maar nooit kunt blijven in één mannenlijf, één leven of één zin, in één minnespel, hoe innig ook, maar altijd maar heel even, heel eventjes en dus…
spoel ik weer aan in mezelf...
de breekbaren (lyrics)
'Ik was het, zat.
Te verdrinken in jouw blik.'
was jij maar hier bij mij, de zee,
de rotsen en de krekels
dan zag ik jou zonder verhaal
en dreef jij op de tijden
dan sloeg jouw denken overkop
en bleef jij boven water
dan dronk jij niet, maar dronk ik wel
al jouw zoute tranen op
was jij maar hier,
dan deed ik water bij je wijn
want met de zee erbij
doet alles minder pijn
maar met mijn ogen open
moet ik het wel zien:
van al dat wachten
zit er zand in en misschien
ben jij er wel ooit…
maar nu ben j’er nooit…
was jij maar hier, bij mij, de zee,
de rotsen en de krekels
dan gleed verlangen door het zand
en gaf jij het uit handen
dan deinde pijn en deden wij
de angst ook samen stranden
dan waren wij weer wat we waren:
de breekbaren
was jij maar hier,
dan deed ik water bij je wijn
want met de zee erbij
doet alles minder pijn
maar met mijn ogen open
moet ik het wel zien:
van al dat wachten
zit er zand in en misschien…
ben jij er wel ooit…
maar nu ben j’er nooit…
was jij maar hier, bij mij, de zee,
dan spraken wij weer
horizontaal