Verbinddingen

lees ook 'Compostitie', over...

'Geluk is de kunst een boeket te maken
van de bloemen waar je bij kunt.'

06-11-2024

You probably think this song is about you. Dit stuk gaat louter over mijn brein en how it is trying to grab dit zwart-wit-rood-blauw-US-them denken. Ik ben geen opinie-stuk.

Gisteren goooglede ik iets dat begon met ‘where is’. Het eerste suggestiewoord dat verscheen was ‘Melania’. The (first) lady is a trump? Ze is waarschijnlijk op die plek waar ze haar zoon het best kan beschermen. Los van het milieu en (inter)nationale vriendjespolitiek (tussen jongens die van hun mama niet (of juist wel?) oorlogje mochten spelen?), houdt dat mij ook bezig. Hoe voelt ‘de’ Amerikaanse vrouw zich, de dag later, met haar/hun kater? Mi…auw?

Allerlei losse flodders… flarden van gedachten en verwarrende emoties gaan door me heen. Ik probeer ze niet te ordenen in rood of blauw, want zo gaat het niet in het echte leven. Ik wil hier verdomme niet mee bezig zijn. Maar het raakt me, het pakt me. It grabs me? Ik moet iets maken. Hoe verwerk ik dit? Ik grabbel wat bij mekaar: oranje ‘scrap yarn’  #orangeisthenewblack, mijn verscheurde salop-pet en een verknipte narcisticat (sorry, Jim, je werd volgens Wikipedia nooit politiek met je strip)

Wist je dat Garfield in het Guinness book of records staat als meest verspreide strip ter wereld? Waarom houden we van een oranje narcistische kater? Ik naai hem erop. In - uit - in - uit. Ik denk aan alle vrouwen rond Trump. Aan alle vrouwen die op Trump gestemd hebben. Liggen zij aan democratische prijzen te grabbel aan zijn voeten? Ze zijn #genaaid.

Ik speel met verkleinwoorden: me-trump-je. spek-trump-je. cen-trump-je.  s-trump-eltje. Ik denk aan kleine kinderen die spelen in grotemensenlichamen. epi-centrumpje. Waar en wanneer ligt het hypocentrum van deze weinig verrassende verschuiving? Ik lees David Van Reybroucks verwerking van gisteren. https://www.facebook.com/david.vanreybrouck. Hij heeft het te grabbel gegooid, nee, gewoon fijn gratis te lezen op zijn profiel, waarvoor dank van dit ontoereikende brein.

In - uit - in - uit. Ik sta stil bij de Iraanse studente in ondergoed. Wat zou Trump denken? ‘Grab’m by…’? United stay off America. Ik besef, ze voeren die clown op. Hij draagt een oranje neus en een rode pet, niet de broek. Maar het doet pijn. Als vrouw, als moeder van twee dochters en een zoon. Ik zal de saloppet wel dragen. Ik lees allerlei op social media, waaronder the old Turkish proverb: "When a clown moves into a palace, he doesn't become a king. The palace becomes a circus". Ik denk old news. Fake news. How to set a dangerous president. We zijn genaaid.

Bij het eten kan ik het niet laten een grapje te mis-plaatsen bij de pasta. Mijn zoon raspt de parmigiano en ik zeg: ‘make america grate again’, terwijl ik denk: grate, amazing grace, a meezing grace, amazing race, amazing disgrace, never trust a man who blows its own trumpet... Ik denk aan een artikeltje dat ik nooit las, maar nu wel: https://www.dictionary.com/e/s/trumps-favorite-words-trump-speak/#the-unique-vocabulary-of-donald-j-trump. Incredible. Believe me.

Ik zucht. Mijn 16-jarige zoon blaast over zijn HUGE stapel pasta en raspt erop los. Het is zo een lieve en slimme jongen. Mijn zoon he. Make America hate again. Grapt hij terug. We hebben het er in zedenleer over gehad, zegt hij ook nog. Genoeg dus 🙂 Zeden-leer, denk ik, ja, dat zou… En ik denk: hij groeit op tot een sterke jongeman (mijn zoon dus he) en ziet deze oranje vlek ‘grab’m’-uitspraken doen, muren rond zich bouwen, president worden met een strafblad.

Straks gaan we weer samen naar The gym, ook een Amerikaans product. Waar we wel allebei dol op zijn. Hij gaat nog eerst zijn huiswerk maken en ik werk verder aan mijn verwerking van het niets-nieuws. En ik denk: ontoereikend, wat ik hier doe, het maakt niets uit, in- uit- in - uit, we zijn toch genaaid. Mijn #wellthattrumpsit(over)all is af. Ik maakte weer iets moois van iets lelijks.

Wist je dat Garfield genoemd is naar de opa van Jim en dat die genoemd is naar de 20ste president van de US of A, ook een republikein? United states: US (versus they)... ours, not theirs... grabben grabben grabben... hebben hebben hebben. Pruik. Blauw. Grime. Grimassen. Foto’s. Paljassen. Ik wil hier niet mee bezig zijn. Maar ik moet iets.

Ontoereikend. Ik zie er sterretjes van. 50. Zo gaat dat dus in mijn brein. Het was een dag lang verward tot en met. Verwarring, precies wat een narcist wil zaaien. Afgeleid tot en met. Afleiding, precies hoe een narcist wil naaien. Dus vandaag ga ik mijn aandacht, gedachten en gevoelens weer richten op alles wat wel mooi, liefdevol en natuurlijk is. Ik laat ’t los. Dus ook op u. Sorry daarvoor.

I played my part. I made the art. Lees liever David Van Reybrouck. Die heeft wel alles op ’n rijtje. https://www.facebook.com/photo/?fbid=3265169736947927&set=a.244938588971072. Of luister naar David Bowie: sha-la-la-la-la. Davids for president. En ik denk aan veel Davids en 1 Goliath. En ik denk: ik heb honger. Hebben we nog wat pasta over?

Ik danste, las voor en zong er voor de eerste keer 'hou me los, laat me vast'

Hou me vast tot ik loslaat,
tot ik snotter en brul...
Ik wil kermen en scheuren,
beschermd en omhuld...
Lijf me in, leef je uit, geef je borst,
ja, haal alles uit je kast...
Blijf bij mij, ga toch weg, kom terug,
hou me los, laat me vast...

(origineel: Lana Del Rey/videogames)