1. Go!
16.07.25
Ga! Ga gewoon. Vertrek, als je geen adem meer krijgt van het gemoet en het gemoeder. Volg je zin, laad je BerlinGO in: matras, gasvuurtje, wat kleren, wat spullen en go, go, GO! Kies iets van je verlanglijstje. Wees niet bang en ga. Now, not tomorrow. Müllertal Trail. Ja. Wegwezen! Ga wezen. 'Waze' voorzichtig. Ja, ja.
Drie uur later wacht ik aan de receptie van een camping aan de Saar mijn beurt af. De man voor mij moet na zijn eerste nacht alweer naar huis, hij werd als rechercheur teruggeroepen voor het onderzoek naar de brand op Tomorrowland. 'Succes', bemoedig ik hem. 'Geniet van je verblijf', zucht hij. Hij ziet er nu al opgebrand en uitgeblust uit. Ja, er is dus een plekje vrijgekomen.
In de uiterste hoek, daar waar niemand wil staan, maar ik net wel: ver weg van de sanitaire blokken, de blikken, de barbecues en de verse broodjesques, daar waar de wifi niet werkt, daar waar ik ongebreideld onbereikbaar kan zijn. Luxe.
Mama, papa en baby eend delen er hun plekje met mij. Wij zijn het eensgezind: hier is het goed. Wij staren samen over de Saar. Zij broeden op niets meer en gaan kopje onder, terwijl ik nog in een stroom van gedachten ben verzonken. Er is nog veel rivier nodig om het gekwaak in mijn hoofd te kalmeren.
Er drijft een klein meisje voorbij in een roze flamingo. Het is een bijzonder mooi, surrealistisch tafereel. Wist je dat flamingo's niet alleen op één poot staan, maar ook monogaam door het leven gaan? Nee, denk daar nu niet weer aan! Een vlinder landt op mijn teen. Ik trek nergens een foto van, toch is het allemaal echt.
Mijn beide benen kriebelen. Ze willen wandelen. Ik vouw het paradijs aan wandelroutes open op de motorkap van de Berlingo. Kies gewoon iets en GO! Ik ga voor een lange tocht langs alle must-sees, 'lee's', grotten, kloven, rotsen, hotspot ze allemaal. Maar niet op m'n eentje. Toch is iedereen hier rustig en respectvol, wij zijn de mensen die de natuur en de stilte opzoeken om op te laden.
Onze main stage staat niet in Boom, maar in grootse, diepe wouden, wij springen van rotsparty naar rotsparty, op de beat die ons hart slaat, wij slaken 'wow!' als we de climax van een bergtop bereiken, de open sterrenhemel is onze lichtshow. Wij vergeten selfies te nemen, omdat we niet willen zeggen: 'Kijk. hier ben ik', maar voelen 'Oef, ik ben hier.' '
's Avonds duik ik de koffer in en schrijf: dit is mijn Todayland. Tomorrow, dat zien we morgen wel weer.
2. Heden
17.07.25
Aan de stand van de zon te zien, heb ik lekker lang geslapen, in alle veiligheid dus. Ik neem de tijd om te genieten van de traagheid van mijn handelingen, de zaligheid van mijn kofferkoffietje, de schoonheid van de rivier. Mijn brein begint stilaan mee te stromen en vindt ook iets moois in dit hier en nu: elke 'heid' wordt in het meervoud een 'heden': veilig heden, traag heden, zalig heden, schoon heden. Dichterlijk vrij heden.
Ik ga wat badderen in de Saar tussen mijn badeendjes. Op nog geen meter zijn ze. Nabij heden. 'Kwaakkwaakkwaak'. Ik lach terug. Verfrist duik ik de koffer weer in en leg me hangmatgewijs, als een dwarsligger, kijk naar mijn sterke wandelbenen en voel mijn dankbaar heden, betrouwbaar heden.
Ik geloof dat ik honger heb. Vul een bord 'Holies', 2 luxe pruimen en een banaan. Ik lach terug. Heerlijk heden, gezond heden, goedgezind heden. Kies een tweede wandeling op de kaart, rekening houdend met de wetmatigheden die ik gisteren leerde: hoe hoger en hoe moeilijker je de route kiest, hoe meer mensen vermeden. Het wordt L4 - La Rochette. Berlingo-go-GO!
Parkeer 'm onder de prachtige kasteelruïnes en zie dan de straatnaam: 'Chemin J.A. Zinnen'. Passeer tijdens de eerste klim een groepje beminnelijke oudjes, ik noem ze 'Rochetteers', ze staan in de zotste houdingen als trotse berggeitjes op hun dorpsrotsen. 'Moien', zeggen ze. Ik lach terug. Ik kruis nog andere fiere oldtimers, de zakdoekjes wapperen rond hun hals. Ik lach terug. Het verleden, hun heden, hun eigen heden, hun eden.
En dan volgt een waWndeling! Helemaal alleen in mijn Bambi-outfit door een wild woud, langs slingerende paden en waanzinnige rotsformaties, voel ik hoe fijn soloreizen kan zijn. Hoe bewust ik dan omspring met mezelf, mijn spulletjes, mijn tijd, mijn keuzes en hoe alert ik dan leef: zorgvuldig heden, aanwezig heden.
Ick picknick en stuur ondertussen wat foto's naar mijn BFF. 'Schoon grot hebt gij'. Ik lach terug en stuur een selfie met een diepe kloof. Zij lacht terug. Zij en onze humor zijn er altijd. Zeker heden.
Op de weg terug vind ik tofu en wokgroentjes in de supermarkt en die maken de dag compleet en het avondmaal luxe. Ik smul terwijl het meisje in de roze flamingo weer voorbijdrijft. Ze lacht naar mij. Ik lach volmondig terug. Dit heden. Een Eden. Ik denk aan mijn oudste dochter en de prachtige naam die ze draagt. En hoe graag ze traag en volgens haar eigen waar heden haar wandelpaden kiest.
Met dezelfde letters schrijf je 'eend'. Ze snateren me slaapwel. Ik lach terúg. Ik lách terug.
3. Luxe
18.07.2025
Op dag drie word ik wakker van papa eend. Hij bedreigt een reiger die te dichtbij komt. Ik ontbijt ook onrustiger. Er zijn veel nieuwe kampeerders en mijn gevoel van luxe wordt verstoord door dat van hen: campers als villa's, giga tenten, BBQ's die meer kosten dan 4 nieuwe banden op mijn Berlingo, uitklapbare badmintonvelden, bombastische muziekboxen... Oef.
Wanneer familie eend wordt opgejaagd door een bever die in hun buurt wil bouwen, voel ik het ook: wegwezen hier. Driesterrenwandeling drie kiezen en Berlingo-go-GO! Het wordt W3 vanuit Waldbillig. Echt waar.
Moederziel alleen door een beeldig woud vol frambozen. Luxe! Ik wildpluk ze en wildplas/plas wild? zonder me te verstoppen. Er is hier geen kat, enkel wilde hazen, vlinders en roofvogels om me heen. Zo alleen en in stilte in de natuur te kunnen zijn, wat een weelde!
Ik denk na over wat een gevoel van luxe is. Blij zijn met meer of net minder, een Berlingo of de laatste nieuwe Volkswagen California, opblaasbare flamingo's of ego's, luxe is iets persoonlijks. 'Wat prettig is, maar niet nodig', lees ik op het www. Kunnen kiezen wie je wil zijn, dat lijkt mij de ultieme luxe.
Ik denk aan de mensen, de kinderen die hun hoedanig-heden niet kunnen kiezen, aan de keizers zonder kleren en hun kiezers, aan de verkozenen ertussenin die hun kleren niet willen scheuren. Ik denk over dit geluxeerde tijdsgewricht. Oef.
Ik voel onmacht en woede en ga er verwoeder van wandelen. Smijt mij in een kuitenbijter. Voel verdriet en wanhoop en laat me troosten door de schoonheid van wat ik hier en nu zie. Voel wat voor een luxe het is, de tijd en ruimte te hebben om zo te kunnen voelen, denken en schrijven.
Terug bij de Berlingo, maak ik een koffietje voor mezelf en deux BrUXELlois, die ook net op de parking aankomen. Ze drinken hun koffie uit plastic champagnefluiten. 'Luxe!', kirren ze van genot. Ja. Ze tippen me nog een laatste wandeling en ik rijd naar dat startpunt. Begin weer opnieuw.
En dan voel ik het: de ultieme luxe: samenvallen met al wat is. Ik ben een huppelende berggeit, een oeroude rots, een gewortelde boom, het bankje om op uit te rusten. Ik ben de wind, een vrije vlinder, een bange haas, de kwakende eend en ja, ik ben zelfs 'die' kampeerders. Ik ben de stromende rivier en ik ben het meisje dat erin drijft in haar roze flamingo. Ik ben die ik ben. En dat is geen overbodige luxe.
Met 100.000 stappen in mijn kuiten, druk ik de pedalen van de Berlingo in (oef) en rijd met enkel luxe-problemen terug naar huis.
